دوستداران کودک

الان که مطلب  تخریب رو تموم کردم  اومدم از وبلاگ خارج شم  چشمم افتاد به کاغذی که فکر میکنم بیش از یکهفته است روی میزم قرارداره و میدونم مثل همه کاغذهای مشابهش برای همیشه نگه میدارم   . کاغذی که یک دوست محترم روش یادداشتی نوشته و لای کتاب حافظ گذاشته .  از زمانی یادمه هر وقت کسی برام خیلی محترم بوده یا عزیز  اصلا نتونستم دست نوشته هاش رو پاره کنم . یه یادداشت از پدرم دارم که سالهاست توی خونه ام نگه داشتم و  تنها دلیلی که اون کاغذ پاره رو نمیتونم بندازم دور اینه که دست خط پدرم روشه . یا اینکه یادداشت های همسرم رو از دورانهای نامزدی  تقریبا تا ۱۸ سال بعد نگه داشته بودم و اگه به دست خودش پاره نشده بود قطعا الان ......  یا کلیه دفترهای مشق بچه هام از آمادگی تا دبیرستان  و نقاشی هاشون ومیدونید چقدر کاغدهای  تلنبار شده این چنینی دارم که حکم گنج داره برام . فقظ چون اثری از یک عزیز روی اون ثبت شده . طیف وسیعی از دست نوشته های خواهر  برادر  پدر  بچه  و....    چرا؟ خیلی دلم میخواد ریشه اش رو بدونم که ازچه روحیه ای نشات میگیره ؟    احساس   ؟ یک اعتقاد ؟ یک ضعف ؟    چیه واقعا " . گاهی خودم رو کلافه میکنه که با این روحیه بجنگم یا حفظش کنم ؟ اما واقعا وقتی یکی برام عزیز میشه  تمام تعلقات و وابستگی  هاش برام عزیز میشه . و یک  دوست رو  هم همیشه تمام و کمال با همه خوب و بدش پذیرفتم .