دوستداران کودک

دیروز بهم گفت عزیزی  که   روحیه خوبی داری . چطور میتونی اینقدر از  بچه هات  دور باشی . این اومده  حالا اون یکی میخواد بره ..

خندیدم و گفتم    اونقدر تو تاریکی مجبور شدم راه برم و همه اش توکل کنم به خدا  و هی به خودم بگم   که هر چی بخواد همون میشه  و نترس و برو فقط برو با تکیه به خواست خدا  که دیگه عادت کردم  دل به دریا بزنم و نترسم .  وگرنه بحث دلتنگی که بشه من هم اینجور موقع ها  کم میارم  اما  باز هم توکل میکنم به خدا . مشکل میفرسته اگه صبر کنیم  راه حلهاش هم تو خود مشکلات هست .  سخته . خیلی سخت  گذروندن این لحظات برای مادر .  اما باز هم هر چی خدا بخواد همون میشه .. با تمام وجود  راضیم به رضاش .

.

 هیجان زده بود . دل شوره داشت . به هیچ وجه نمیتوانست اندیشه خود را متمرکز کند . هنوز دو دل بود . مردد بود . نمی توانست تصمیم بگیرد . در این حال و هوا می دید که انتخاب چه کار شاق و مهمی است . و تصمیم گرفتن چقدر مشکل . چون می دانست کلیه تصمیمات فقط معرف شروع و آغاز کارند نه انجام همه آن . وقتی کسی تصمیمی میگیرد در حقیقت خود را در معرض جریان تند و تیزی می گذارد که جریان اورا به نقطه نامعلومی می برد . نقطه ای که او در موقع تصمیم گیری نه خوابش را دیده بود و نه  حتی به طور مبهم آن را پیش بینی کرده بود .آری  جریان او را به مقصدی مبهم هدایت می کند به افقی ناشناخته

                                                                  برگرفته از وبلاگ اندر خم یک کوچه بخش نظرها که توسط علی از وبلاگ  ( همه جی )  این متن زیبا گذاشته شده بود .با اجازه  و سپاس از وبلاگ همه چی و اندرخم یک کوچه   با این فرض که با ترویج اندیشه های زیبا موافق خواهند بود .  

 سال گذشته در چنین روزی یعنی ششم شهریور ماه سال یکهزار و سیصد و هشتاد و شش این وبلاگ متولد شد . در ساعت نه و سی و سه دقیقه بامداد .  در این یکسال  دوستان و مصاحبان و مخاطبان عزیزی رو در کنار خودش داشت  که دستش رو گرفتند و اینگونه بود که پا به پا رفت و شیوه راه رفتن آموخت . از همه این عزیزان سپاسگزارم و دست دوستی شون رو به گرمی میفشارم . باشد که روزهای پربارتری رو در دومین سال حیات خودش تجربه کنه .